Natuurbeleid in Nederland
Zojuist is uit onderzoek van Wakker Dier gebleken dat wij als Nederlanders allemaal meebetalen aan megastallen buiten onze eigen landgrens.
Het is typisch politieke hypocrisie, wij zijn op weg naar een duurzame manier om de schaalvergroting tegen te gaan door meer biologisch te produceren maar investeren veel geld om onze onderproductie door een ander land aan te laten vullen. Dit alles noemt men in de politiek ‘ontwikkelingshulp’. Ik noem het hypocriet.
Over tien jaar gaan wij deze landen weer boven halen om ze te vertellen dat zij niet voldoen aan de laatste normen in dierenwelzijn en hygiëne. Zo is het ook gegaan met slavernij en kinderarbeid, wij plukten er eeuwenlang de vruchten van en zijn er groot mee geworden. Nu we eenmaal groots zijn gaan we kleinere culturen verafschuwen om het feit dat zij kinderen laten werken en slavernij handhaven. Nederland heeft nagenoeg de strengste richtlijnen en toch eten we nauwelijks van eigen bodem. In plaats daarvan importeren we eten via allerhande transportroutes uit Kenia, Duitsland etc. deze transport legt nog eens een extra druk op de toch al kreperende natuur.
Er is geen geld meer voor een degelijk natuurbeleid en toch gooien we miljoenen over de schutting van de buren om het vervolgens met miljoenen weer binnen te hengelen. Dit gehele proces om een aantal centen te besparen… waar zijn we mee bezig? Natuurbeleid binnen de politiek is een farce. Economie is de hoofdmoot en zo zal het ook altijd blijven, maar laten we in dit proces niet de dieren het slachtoffer laten worden van ons onverantwoord handelen. Megastallen en plofkippen, het is een schande. Ons gezicht naar buiten is misschien positief met onze groeiende biologische productie maar onze investeringen bepalen onze ware intenties, zij het die in het buitenland.